Huisartsen Wachtdienst "Waasland West"

Klik in logo voor terugkeer naar index

Gebruikershulpmiddelen

Site-hulpmiddelen


pensioen

Verschillen

Dit geeft de verschillen weer tussen de geselecteerde revisie en de huidige revisie van de pagina.

Link naar deze vergelijking

Volgende revisie
Vorige revisie
pensioen [2019/10/22 09:03]
lderop aangemaakt
pensioen [2019/12/11 10:57] (huidige)
lderop
Regel 1: Regel 1:
-Eric De Groote+ 
 + 
 +**Eric De Groote** 
 + 
 +{{:​eric_voor_waaslandwest.jpg?​200|eric_voor_waaslandwest.jpg}} 
 + 
 +<font 16px/​inherit;;​inherit;;​inherit>​MEMOIRES van Eric ...</​font>​ 
 + 
 +**<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​DE STUDENT</​font>​** 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​Ik ben een kind van de naoorlogse babyboom.</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​Op mijn vijftiende dacht ik eraan missionaris te worden. In die tijd waren er in het college één tot twee roepingen per klas. Tot ik een roman las over een jonge dokter van eenvoudige komaf, die, ondanks veel tegenkanting van de gevestigde orde, met weergaloze inzet de gezondheid behartigde van een arme arbeidersbuurt in een gore Engelse industriestad. Dat vond ik fantastisch.</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​Ik zou dokter worden, van meetaf aan huisarts, dicht bij de mensen.</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​De keuze viel op Leuven, logisch, vanuit het college in Sint-Niklaas. Mijn ouders vonden het veiliger dat ik niet meteen op kot zou gaan, maar in het eerste jaar zou logeren in de “pedagogie Pius X” in Heverlee, ver van het uitgaansleven. Je kon er ‘s avonds TV kijken, pingpongen en een cola kopen.</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​Toch liever daar dan in het strenge “Pauscollege”,​ een oude peda in de stad.</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​Vooraan in het auditorium zaten de meisjes, een veertigtal op vierhonderd eerstejaars. Bovenaan was het vaak warm en rumoerig. De professor scheikunde mompelde onverstaanbare formules door de micro, en zette ze dan minuscuul op het bord. Dan probeerde ik op de tweede rij te zitten.</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​In die eerste jaren in Leuven was de sfeer geweldig. Eerst “Leuven Vlaams”, dan “mei 68”. De Bondgenotenlaan was tweemaal per week het toneel van waterkanonnen en gendarmen die ons op zware bottienen achterna zaten.</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​Na de kandidaturen en het eerste doc zagen we de afgestudeerde licentiaten vertrekken, op weg naar hun eerste job. Wij mochten al vanop afstand een patiënt zien tijdens de klinieklessen aan de Kapucijnenvoer. Beneden in de arena ging een deur open, een pedel duwde een brancard voor zich uit, met daarop de patiënt van de dag. Toen waren we nog met tweehonderd. Soms mochten we, op een wenk van de professor, ordentelijk in versgestreken witte jas naar beneden komen om de lever te palperen: vijf centimeter onder de ribbenboog.</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​Het zesde jaar was het stagejaar, opgedeeld in vier gelijke delen: inwendige, chirurgie, gyneco-verloskunde-pediatrie,​ andere naar keuze. Ik zou kiezen voor twaalf maanden Lovanium, het Universitair Ziekenhuis van Kinshasa.</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​De missionaris in mij was ondertussen geëvolueerd:​ adieu paternalisme en betutteling,​ ik zou de Afrikaanse medemens ontmoeten zonder pretentie.</​font>​ 
 + 
 +**<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​CONGO 1.</​font>​** 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​De speeltijd is voorbij.</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​Juni 1970, we stijgen op in Zaventem, tien stagiairs Leuven Vlaams, evenveel franstaligen. Mijn eerste vliegtuigreis,​ en straks eerste landing op een andere planeet.</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​We worden gehuisvest in studentenkamers op de campus, “la colline inspirée”.</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​In het gebouw verblijven ook onze Zairese jaargenoten en een aantal Nigeriaanse stagiairs, gevlucht voor de burgeroorlog aldaar. In het UZ werken we zij aan zij. Ik merk al gauw dat mijn Afrikaanse collega’s in het algemeen een voorbeeld zijn voor ons: zij zijn bekwaam, vriendelijk en toegewijd. Chapeau, racisme is onrecht.</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​Na mijn diensturen volg ik de cursus Tropische Geneeskunde. Het aandeel tropische ziekten is hier groot, het zal later in de brousse nog aanzienlijk groter worden. In Kinshasa is malnutritie frequent. Tussen één en twee jaar is een gevaarlijke leeftijd: van moederborst naar maniok is een kwalijke overstap, eiwittekort,​ diarree, plus mazelen en malaria, een dodelijke cocktail.</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​“Miejeanne,​ schrijf ik je naam met een koppelteken?​”,​ vraag ik aan het meisje uit Serskamp. Zij werkt als vroedvrouw in het verloskwartier van de “privées”.</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​In de nacht komt zij een kijkje nemen in de zaal waar de stagiairs de parturiënten gadeslaan om tijdig de bevallingskamer in te rijden. Na Nieuwjaar vertrekt zij naar België en dan zal ik brieven schrijven tot we elkaar weerzien in augustus.</​font>​ 
 + 
 +**<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​CONGO2 (1972-1975)</​font>​** 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​Miejeanne heeft nu ook haar diploma Tropisch Instituut.</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​Tijdens onze trouwreis in de Provence krijgen we de melding: volgende week vertrekt een charter naar Kinshasa. We gaan werken voor CDI Bwamanda, Centre de Développement Intégral in de Evenaarsprovincie. Jan Van Mullem is arts en vooral manager van het project, gehuisvest op een missiepost van de paters Kapucijnen.</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​Gelijk met ons arriveert Theo met zijn echtgenote. Hij is een rasechte Antwerpenaar (draaischijf van Europa) en een fijne collega. De taken worden netjes verdeeld: Theo krijgt de chirurgie, de pediatrie, het tbc-dorp en de supervisie over de dispensaires. Ik word hoofd van inwendige ziekten, gyneco-verloskunde,​ de leproserie en de school voor aide-infirmiers.</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​We bestrijken een oppervlakte van Oost-Vlaanderen. De wegen zijn enkel nog met een jeep te bereiken (waar is de tijd van Jef Geeraerts?​). De mogelijkheid om door te verwijzen is nihil. Ik moet eerst een spoedopleiding volgen brousse-chirurgie in Yasa-Bonga bij juffrouw Verwilghen (in 1949 de eerste vrouwelijke chirurg van België).</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​Enkel ingrepen onder de gordel zijn mogelijk, met rachi-anesthesie:​ ruggenmergvocht aanprikken, hypobare lidocaine inspuiten, Trendelenburg.</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​Moeilijke ingrepen doen Theo en ik samen. Maar daar is ook Jacob, onze gouden assistent (zie ook: Ik ben maar een neger. Het verhaal van Matsombo).</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​Als Theo op vakantie gaat ben ik er niet gerust in. ’s Nachts schiet ik wakker als de hond blaft van de zusters, halverwege het hospitaal: zal de sentinelle aan mijn raam komen met zijn petroleumlamp,​ wat ligt er ginds op mij te wachten?</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​Die verantwoordelijkheid wordt mij teveel. Ondertussen horen we vanuit België geruchten: er komt een overtal van huisartsen, een vestigingswet is in de maak. Na drie jaar Bwamanda keren wij terug, op de Fabiolaville,​ met twee kinderen, Wouter en Geert, op de missiepost geboren.</​font>​ 
 + 
 +**<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​HUISARTS IN WAASMUNSTER (1976-2017)</​font>​** 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​We huren een huis in het Spoorwegstraatje. In de plaats van de garagepoort komt het raam van de wachtkamer. Miejeanne blijft thuis, bij de telefoon.</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​De Gsm zal er er pas komen in 1995, voorafgegaan door de bieper.</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​Het begin is niet gemakkelijk. Toon Maertens heeft al een exploderende praktijk in de Neerstraat. Er zijn twee collega’s die we al oud vinden: Norbert Sergeant en Arthur Vlaminck. Paul Bruggeman is een vijftiger. “Wat komt ge hier eigenlijk doen, vriend? Nu rijdt ge nog met een NSU’ke, maar het zal niet lang duren of ge koopt u ook een Mercedes!”. Vrij vertaald: met je linkse ideeën moet je niet denken dat je beter bent dan wij.</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​Ik schat dat ik de helft van de nieuwkomende patiënten niet meer terugzie. Het zal aan de verkeerde aanpak liggen: in Congo moest het rap vooruit gaan, er was geen tijd om de patiënt in de watten te leggen. Maar misschien ben ik wel Asperger of iets dergelijks.</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​Om het gebrek aan patiënten te compenseren doe ik twee voormiddagen “Medisch Schooltoezicht”,​ later omgebouwd naar CLB.</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​Theo schrijft over zijn nieuwe successen in de operatiekamer,​ ik kan er niets tegenover stellen. Maar ik leer bij, dankzij een opleiding in de Interaktie-Akademie,​ bij Annie Mattheeuws in Hove.</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​Als huisarts moet je soms keuzes maken die beslissend zijn over leven en dood. Ik ben er trots op dat ik mensenlevens heb gered, maar er zijn ook de stommiteiten die mij achtervolgen. Ik vraag me af hoe mijn collega’s daarmee omgaan.</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​Gedurende twintig jaar ongeveer heb ik, samen met Luc Vlaminck, Luc Bontinck, Toon Maertens en Marina Vanden Bossche, stagiairs gehad uit Leuven. We kregen zelfs de titel AOP (Akademische OpleidingsPraktijk). Toen we een dagje ouder werden, maakte Miejeanne er “Ouwepee” van: tijd om te stoppen, dus.</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​Een positief aspect aan ons diploma is, dat we ons nog kunnen profileren. Ik volgde in het UPC Kortenberg een opleiding Hypnose. Een aanrader, om mensen te helpen met slaapstoornis,​ faalangst, overgewicht,​ tabakverslaving etc. Maar wel tijdrovend, en hoe ga je dat verzilveren,​ zonder nomenclatuur?</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​Met de Farma heb ik een moeilijke relatie. De opkomst van de “Evidence Based Medicine” is een verademing. In 2003 hang ik een bordje aan mijn deur: “Vanaf heden ontvangt dokter De Groote geen afgevaardigden meer van de pharmaceutische industrie”.</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​Ondertussen is de praktijk al twee keer verhuisd: eerst naar onze nieuwe thuis in de Wareslagedreef,​ dan naar de Gentstraat 17, samen met Sandor. Het begin van een geslaagde samenwerking!</​font>​ 
 + 
 +<font 12pt/​inherit;;​inherit;;​inherit>​Uiteindelijk ben ik best tevreden over mijn keuze voor het huisartsenberoep. Miejeanne ben ik dankbaar voor de ruimte die ze mij heeft gegeven. Naar mijn aanvoelen heeft zij op haar ééntje onze vier kinderen grootgebracht. Nu rijden wij samen naar her en der om onze kleinkinderen op te passen. En in Waasmunster stap ik van de fiets als ik een patiënt van weleer tegenkom. Want ik wil toch nog graag weten: “hoe is ’t nu met u?​”.</​font>​
  
 ---- ----
  
-Toon Maertens+**Toon Maertens**
  
 ---- ----
  
-Toon Hendrickx+**Toon Hendrickx**
  
 ---- ----
  
-Willy Van Daele+**Willy Van Daele**
  
 ---- ----
  
  
pensioen.1571727838.txt.gz · Laatst gewijzigd: 2019/11/11 09:18 (Externe bewerking)